احمدحیدر بیگی
سیـرک
مرا به صحنه می برند
در پوستین گرگ
تا شما را بترسانم
(سـیما) و(صـدا) ی من این نیست
در پشت(صحنه) انسانم
امّا نـبایـد بدانـیـد
تا لایـق همیـن باشـم
که می بـــیــنــیـد
شاعر :احمد حیدر بیگی
دقیقه های بدون تو نفرت انگیزند
و درد بر در و دیوار خانه می ریزند
شکوفه های درختان خانه هم انگار
بدون تو همه در انتظار پاییزند
دو چشم منتظر من چرا نمی فهمند
که باید از تو و چشمان تو بپرهیزند؟
چقدر نبض دلم تند می زند ،انگار
تمام ثانیه ها از سکوت لبریزند
و لحظه ای که تو باید می آمدی هم رفت
نشد اهالی اینجا ز شوق برخیزند
نشد من و تو برای همیشه ما باشیم
نشدنگاه من وتوبه هم در آمیزند
***
تمام روز بدون هدف در این فکرم
که لحظه های بدون تو نفرت انگیزند
شعر از :روشنک ارتیاعی
از نشریه شعر سال پانزدهم زمستان 85