به نام خداوند بخشنده ی مهر بان

 

 

     سبز باید بود سبز گندمی       شعر باید گفت،شعر مردمی

روزی که ...احمد شاملو

روزی که کمترین سرود بوسه است....

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد
و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت
روزی که کمترین سرود
بوسه است
وهر انسان
برای هر انسان
برادری ست .
روزی که دیگر درهای خانه شان را نمی بندند
قفل افسانه ایست
وقلب
برای زندگی بس است .
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
 تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی .
روزی که آهنگ هر حرف ، زندگی ست
تا من به خاطر آخرین شعر رنج جست وجوی قافیه
نبرم .
روزی که هر لب ترانه ایست
تا کمترین سرود ، بوسه باشد
روزی که تو بیایی ، برای همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود .
روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم ...
ومن آن روز را انتظار می کشم
حتی روزی
که دیگر
نباشم .
                                             زنده یاد احمد شاملو

غزل نیایش

نیایش

دل خونم از کرشمه، از این بیشتر مکن

 باغ مرا تیول تبار تبر مکن

برگ من آرزوی تو باشد به شاخ عشق

این مرغ را پرندهی بی بال و پر مکن

دل خسته ام گواه من ای ماه آه من

ای ماه! آه خسته دلان را سمر مکن

این خسته را به زخمه ی خود خسته تر مساز

در پردهام نوای مرا بی اثر مکن

باران عشق هیمنه ی کوه بشکند

پنهان به ابر زلف، تو قرص قمر مکن

تلخ است آسمان دلم لحظه ای بخند

شیرین من به پاس شکر شور و شر مکن

نازک تر از نسیم سحر شد شکیب دل

از من گذر به سان نسیم سحر مکن

تنها زمین -که مهر تو را بار می دهد-

جان من است، باری از این جا سفر مکن

این دانه را درخت تناور، تو کرده ای

 پاییز را به قامت او بارور مکن

غربت مرا غریب و زمین گیر کرده است

خورشید بی نشانه! غروب از نظر مکن

از تو خبر به خیل ملائک نیرده اند

 با عاشقان حدیث نهان بی خبر مکن

سید مهدی موسوی فاخر
11/06/1394- همدان

مشق

 
 

هزار بار نوشتم :

(( بابا نان داد))

من (( بیست)) گرفتم

بابا رفوزه شد

جایزه ام

انگشت های زبری بود

که کاکلم را نوازش کرد

بستنی

چند نمره می خواهد؟

                               شعر از مرحوم: احمد حیدر بیگی

غزل - عادت کردم

                                          

                              

 

 

 

                                             
( عـادت کــردم )


 آخــــر ای یـار اگــــربـا تــو رفــاقــت کــــــردم      

ســاکــن چــشــم تـو گـشـتم به تـو عادت کـردم

مـــن بـه یـاد گـل ســـرخـی کـه به دسـتــم دادی  

هــمـه شـب بــر ســر کــوی تـو اقـامـت کـــردم

 ای خوش آن گل که به دستان ودرآغوش توبود

مـن بــرآن شـاخـه ی گـل حـّس حسادت کـردم   

 

  دیـــدن روی تــو از پـنـجــره هـا حـقّ مـنـســت 

بـی تــو از پـنـجــره صــد بــار شکـایـــت کـردم

 عـابـــر کـــوچـه ی احسـاس منی هر شـــب تــو

مــن درایــن کــوچــه چــه بـسیارعـبـادت کـردم

حــرفـــت از جــنس بـلـور ودل من سنگ صـبـور

ســـال هــا مـــی گـــذرد بــاز رعــایــت کــــردم

اگــــر از غـــصّـــه ی تــنهـایـی خــود مـی نـالــم

مـکـنــم عــیـــب (حـبـیـبـا ) دگــر عــادت کــردم
 
                                                        شعراز:حبیب رضایی پور : همدان  5/19 / 1379