( مِهــر یاران )                       

 

بـازهـم غـم آمـد ولـبخــنـدمـان کـم مـی شـــود  

            واخـُــدایــا زنــدگــی مـثـل جـهــنـّـم مـی شـود

زخــم شـایـدهـا وامـّـا،مـانـده بـرهــرشـانـه ام  

            گـاه گاهــی درد ورنجـم ضـربـدرهـم می شـود

شـاعـرا کـی بــرنگـاهـم رنگ بـاورمی زنـی 

             ظـاهـراً گـاهـی فـضـای ساده مُـبهــم می شـود

داسـتـان کـهـنه هـاراپـیـش مـن هـرگـزمخوان

              درهـــوای تـــازه دل،تـســلـیــم آدم مــی شــود

بـیـت بـیـت شعــرهـایـم مُـرده انـد وعـاقــبــت

             واژهــای مــثـنــوی ازجـنـس مـاتـم مـی شـود

کـاشـکـی داغ عـطـش چـشـم مـرا دریـا کــنـد 

            چون که هرچه می چکد ازواژه هاغم می شود

ای(حبیب)از دوستی ها خاطراتی بیش نیست

 مِـهـریاران زخم دل ما را چومَـرهـم می شـود

30 / 9 / 1391  حبیب رضایی پور